Emine Çetin

Ağlama deli gönül
Yazılanlar gelir başa
Bakmaz kara kaşa
İster az ister çok yaşa
Ölüm gelecek başa

Gece siyah kefenini giyerken
Göz gözü görmez oldu
Geçen günler bir bir soldu
Dünya han, insan yolcuydu
Yaşananlar bir masal oldu
Narında hoş nurunda hoşdu
Diyebilenler de Allah kuluydu

Kırma hiç kimseyi
Çocuk olsa bile
Yıllarca kalır izi
Özür dilesen bile

Çözgüler çözüldü
Karıştı çile
Nerden bilecekti
Yumak yapmayı
Karıştı yine
Günler içiçe geçti
Koptu filim yine

Kışrına bakıp verme hüküm
İnciyi saran bir kabuk değil mi

Ruhum sıkıştı etti naz
Nedenini bilemedim bu yaz
Sabah akşam ettim niyaz
Nefsin elinden kurtuldum biraz

Ruhum etti iflas
Bedenim iflas
Bunun için tutsam mı yas?

Ruhum beden elbisesinden
Sıyrılmış üşüyor
Dostlar neden ağlaşıyor
Toprak yorganını çektim üzerime
Gamlar kederler bitti şükür
Ebedi uykuma başlayacağım
Uyandırmayın İsrafil uyandırsın

Ruhumun karanlığında savruldum
Hataların günahıyla kavruldum
Bir dost eli aradım bulamadım
Bir tatlı söz aradım duyamadım
İmanın şefkatine sarıldım elhamdülillah

Viran olmuş bahçemizde
Hatme çiçekleri açmış
Nefes olmuş nefesimize
Güzel hatme çiçekleri
Rengarenk açmış
Süslemiş bahçemizi

Bazen sözü çok yorarız
Bazen tatile çıkarırız
Bazen oruç tuttururuz
Bazen gevezeye döndürürüz
Aslında ruhumuzun yansımasıdır
Söze dökülenler, sırlananlar

Rutin dönerken hayat
Herşey geliyor bayat
Teker değerse bir taşa
Akıl geliyor o zaman başa
Rutinin kıymetini anlayana

Son bir rüzgar
Dokunsa yüzüne
Yaptığın ettiğin
Dökülse önüne
Dursan baksan
Dönsen özüne
Ahlar vahlar
Dönüşse sözlere

Güneş uyanırken ufukta
Martılar tutuşur halaya
Aynı melodi ağızlarında
Zikir halkası içinde
Mest olur buluşur semada
Karşılar güneşin uyanışını da

Gazzenin boş sokaklarında
Yürüyorum, yıkık dökük binalar
İnsanlar yıkıntıların içinde
Hayata tutunmaya çalışıyorlar
Yardımlar içeri alınmıyor
Bir çoğu da yağmalanıyor
Nasıl bir yer burası,
Bebekler bile şe…

Rüzgarlar geçmişin renklerini
Kulaklarımıza fısıldar
Şelalelerin büyük senfonisi
Kalbimizin ritmini yakalar

Büyük gölün ortasında adacıklar
İnzivaya çekilmiş gibi bizi bekler
Her taş gözcü gibi sıralanmış
Kaleler gibi bizi bekler

Taş bazen yumuşar
Şekillenir oyulur
İnsanlara yuva olur
Sessiz dualar gibi

Sakin bir melodi gibi akar
Bazense mehter marşları çalar
Yüreğimizi titretir
Allahın sanatını izleriz
Büyük bir huşu ile

Her adımda başka zamana
Kucak açar
Ruhumuzu hafifletir
Tarihin içine çeker
Sessizliğin sesi oluverir
Hayat yolunun içinde
Ses verir nefes oluverir