Büyük gölün  ortasında adacıklar
İnzivaya çekilmiş gibi bizi bekler
Her taş gözcü gibi sıralanmış
Kaleler gibi bizi bekler

Taş bazen yumuşar 
Şekillenir oyulur
İnsanlara yuva olur
Sessiz dualar gibi

Sakin bir melodi gibi akar
Bazense mehter marşları çalar
Yüreğimizi titretir
Allahın sanatını izleriz
Büyük bir huşu ile

Her adımda başka zamana
Kucak açar 
Ruhumuzu hafifletir
Tarihin içine çeker
Sessizliğin sesi oluverir
Hayat yolunun içinde
Ses verir nefes oluverir

Sessizce yuvasında akar 
Sınırları aşmadan yavaşca
Çakıl taşlarıyla oynaşır
Yaramaz çocuklar gibi