Emine Çetin

Gülmeyi unuttu yüzüm
Kalmadı konuşacak sözüm
Görmez oldu gözüm
Nefesler oldu düğüm
Sanki yere indi göğüm
Hayat geçti bölüm bölüm

Ne hanım ne de hancı
Sadece garip bir yolcu
Yürürüm kendimce doğru
Yalpalarsam düşerim sırattan
Özün sözün olsun doğru

Aç kurtlar gibi
Bekledi nefsim sevapları
Yedi yedi doymadı
Aç kurtlar gibi

Çağların ardından selam verir
Bizlere ne çok şey anlatır
Kiminde hüzün
Kiminde övgü barındırır
Bizler yarına ne bırakıyoruz?

Keşkeleri koydum kenara
Keşkesiz hayata merhaba
Keşkeler de bir çeşit isyan
Keşkesiz hayata merhaba